Zadowolenie z własnego życia

Zadowolenie z własnego prywatnego życia może ulec wzmocnieniu w zestawieniu z sytuacjami konflik­towymi przeżywanymi przez inne osoby. Czym jest po­siadanie własnego domu, mimo takich czy innych w nim braków, uświadamiamy sobie silniej wówczas, gdy z różnych powodów musimy korzystać z cudzej gościn­ności lub gdy zbyt długo przebywamy poza domem. Przykłady można mnożyć i uzasadnień nie wymagają. Dokonywanie porównań jako jeden z czynników oce­ny własnego życia stanowi nierozłączny element egzy­stencji człowieka. Przy deformacjach charakterologicz­nych może on na tę ocenę wpływać zdecydowanie ujemnie, na przykład gdy czyjaś uwaga koncentruje się wyłącznie na odczuwanych we własnym życiu bra­kach i cudzych osiągnięciach. Dokonywanie porównań funkcjonuje w aspekcie wie­lowymiarowym, między innymi w aspekcie własnych 120 doświadczeń lub oczekiwań. Najmniej korzystne dla ogólnego rozwoju dziecka może być połączenie wnio­sków z własnych złych przeżyć z pragnieniem jego szczęścia w interpretacji bardzo subiektywnej. Wów­czas pojawia się najczęściej wymieniana już wcześ­niej nadmierna skłonność do chronienia dziecka przed przyszłymi niepowodzeniami czy rozczarowaniami. Słuszniejsze wydaje się uodpornianie na trudności oraz rozwijanie takich cech i dyspozycji, które ogólnie rzecz biorąc mogą stanowić czynnik pomagający w organizowaniu własnego życia i współżycia z innymi ludźmi. Umiejętność cieszenia się życiem po­zostaje w ścisłym związku z rozwojem emocjonal­nym dziecka, z zaspokajaniem w procesie wychowa­nia jego potrzeb psychicznych, a także z racjonalnym zaspokajaniem potrzeb biologicznych i materialnych. W książce kilkakrotnie używaliśmy wyrazu „potrze­ba” nie podając jego strony znaczeniowej. Dla lepsze­go zrozumienia niektórych zawartych w niej myśli lu­kę tę należałoby uzupełnić. W literaturze można znaleźć szereg definicji potrzeb psychicznych. Oto niektóre spośród nich: J. Reykowski uważa, że potrzeby są „właściwo­ściami osobowości człowieka mającymi charakter wy­magań, bez spełnienia których osobowość nie może prawidłowo funkcjonować, rozwijać się, nie może eg­zystować” 1, K. Zagórski określa potrzeby jako „… stan organiz­mu wywołujący potencjalną aktywność ukierunkowa­ną w stronę pewnych wartości, których osiągnięcie prowadzić ma do zapewnienia organizmowi stanu po­żądanego zarówno pod względem biologicznym, jak i psychologicznym” 2, K. Obuchowski uważa potrzeby za „… pewne swoi­ste siły popychające do działania określonego rodza­ju” *. Wiadomo, że potrzeby psychiczne stanowią bardzo ważny mechanizm ludzkiego działania

Powiązane wpisy