PRÓBA OKREŚLENIA SZCZĘŚCIA DZIECKA W RODZINIE

W literaturze pedagogicznej nie ma definicji, która chociażby najogólniej wyjaśniała, co należy rozumieć przez szczęście dziecka w rodzinie. Wynika to z tych samych przyczyn, dla których nie wyodrębniano tematu szczęścia. Jednak sformułowania „szczęście dziecka” czy „szczęśliwe dzieciństwo” są tak często używa­ne, że konieczne wydaje się bliższe ich sprecyzowanie. Nie jest to zadanie łatwe, ponieważ kryteria oceny mogą być różne. Można przyjąć za podstawę definicji zarejestrowane w badaniach wyobrażenia rodziców o tym, co jest dla dziecka źródłem szczęścia, co jest dla niego dobre. Byłoby to jednak równoznaczne z przyjęciem za podstawę czynników bardzo subiek­tywnych, niejednokrotnie odbiegających daleko od te­go, co w kategoriach obiektywnych ma pozytywny wpływ na rozwój dziecka i jego przygotowanie do sa­modzielnego życia. Konieczne więc jest inne ujęcie problemu. Wyraża się ono w przyjęciu za podstawę ustaleń generalnych zadań wychowania oraz funkcji, jakie powinna speł­niać dobra rodzina. Ujmując problem w takim aspekcie można powiedzieć, że na szczęście dziecka w rodzinie składa się wszystko, co służy jego rozwojowi, wywołuje w nim pozy­tywne stany psychiczne, jest źródłem zadowolenia z własnej sytuacji i przy­czynia się do akceptowania środowiska rodzinnego. W sformułowanym określeniu wyod­rębnione i uwypuklone zostały dwie płaszczyzny: pierwsza wiąże się ściśle z warunkami pobudzającymi fizyczny, umysłowy i społeczno-moralny rozwój dziecka, druga dotyczy bogatej i złożonej sfery jego su­biektywnych odczuć, przeżyć i doświadczeń. Uważamy, że dopiero takie ujęcie problemu jest pełne i może stanowić punkt wyjścia do szerszej, bardziej pogłębionej analizy.

Powiązane wpisy