POSTAWY RODZICÓW WOBEC DZIECI

Z analizy sytuacji rodzinnych wynika, że o warunkach, w jakich przebiega proces wychowania młodego po­kolenia w rodzinie, decydują czynniki o charakterze zdecydowanie subiektywnym. Często nie wzgląd na rzeczywiste dobro dziecka określa sposób organizowa­nia mu życia i wychowania oraz sposób postępowania z nim, nie kompetencje i działania zracjonalizowane, a motywacje bardzo osobiste. W rezultacie wychowa­nie dziecka nabiera charakteru spontanicznej działal­ności rodziców, podporządkowanej ich własnym prag­nieniom i wyobrażeniom, o tym, co dobre, a co złe. Na subiektywne uwarunkowania szczęścia dziec­ka w rodzinie składa się szereg czynników, ale ujmu­jąc rzecz najogólniej można stwierdzić, że rolę decydu­jącą odgrywają wyobrażenia o tym, co w przekonaniu rodziców powinno je czynić szczęśliwym. Zjawisko, chociaż ogólnie znane, ponieważ jest dostęp­ne potocznej obserwacji, z wielu względów wymagało­by jeszcze dokładnego przebadania. Przemawia za tym zarówno jego bardzo szeroki zasięg społeczny, jak i siła przekonania rodziców o słuszności odwoływania się w procesie wychowania dzieci do własnych punktów widzenia, własnych sądów i stanowisk. Wyrazem tego jest twierdzenie, że rodzina zawsze starała się kształtować dziecko według własnych poglądów i dążeń. Nie bierzemy pod uwagę silnego na przestrzeni dziejów zdeterminowania rodziny przynależnością do określo­nej klasy czy warstwy społecznej, która wyznaczała charakter i granice jej oddziaływania na dzieci.

Powiązane wpisy