Odczuwany stan zadowolenia

Odczuwany stan zadowolenia ma w tym przypadku charakter bardziej stabilny (trwały) aniżeli wówczas, gdy utożsamia się z nim intensywną radość czy przyjemność. Władysław Tatarkiewicz temu sposobowi rozumienia szczęścia poświęca w swojej książce obszerny fragment. Polski filozof zwraca uwagę na moment bardzo ważny dla całości podjętych przez nas rozważań. Tak rozumiane szczęście jest chyba właśnie tym dobrem, które­ go oczekujemy i do osiągnięcia którego możemy dążyć, czyniąc z niego cel swojego życia. W ujęciu idealnym zadowolenie z życia, aby mogło być utożsamiane ze szczęściem, musi być pełne i trwałe, a także powinno obejmować całość życia. Nas jednak interesuje nie wzorzec idealny, trudny do osiągnięcia, lecz taka interpretacja wartości zawartych w pojęciu szczęścia, aby stały się one dla człowieka dostępne. Władysław Tatarkiewicz proponuje przybliżone (aproksymatyczne) podejście do problemu. Zadowolenie z całości życia nie jest łatwe wobec napotykanych trudności w zaspokajaniu potrzeb, przeszkód w realizacji różnych zamierzeń, spotykających człowieka przykrości spadających na niego nieszczęść. Jednakże umiejętność cieszenia się fragmentami życia, jego szczegółami wpływa bardzo dodatnio na ogólny stosunek do nie­ go. Drobne źródła radości mają zdolność promieniowania — łagodzą okresowe napięcia, niezadowolenie zniechęcenie, potęgują dyspozycje do przeżywania stanów pozytywnych. Na tę cenną właściwość zwraca- ją obecnie uwagę psychologowie i lekarze, rozważając czynniki zapewniające zdrowie psychiczne. Zadowolenie z całości życia ma jednak swoją specyfikę. Zwraca na to uwagę Władysław Tatarkiewicz: „Człowiek nie jest w stanie cieszyć się nieustannie. W szczególności zaś cieszy się życiem

Powiązane wpisy