KULTURA WEWNĘTRZNA JAKO WARTOŚĆ NADRZĘDNA

Oto elementy wewnętrznej kultury człowieka, której brak odczuwa się silnie zarówno w rela­cjach społecznych (zawodowych), jak i w życiu pry­watnym: umiejętność myślenia kategoriami wykraczającymi poza to, co stwarza podstawy materialnego bytu jed­nostki, refleksyjność i wyobraźnia pozwalająca na ujmo­wanie różnych przejawów życia (własnego, innych lu­dzi) w szerszym zasięgu i wymiarze, wrażliwość moralna i estetyczna, dyspozycje do rewidowania własnych poglądów, wewnętrzna gotowość do tworzenia nowych warto­ści intelektualnych, moralnych, kulturalnych i społecz­nych, dyspozycje do doskonalenia stosunków społecznych w szerszej skali oraz wzbogacania współżycia w mniej­szych układach ludzkich, takt, delikatność i tolerancja we współżyciu z ludź­mi. Wewnętrzna kultura człowieka nie stanowi prostej wy­padkowej wykształcenia. Uczymy się głównie po to, aby lepiej rozumieć otaczającą nas rzeczywistość, świat, w jakim żyjemy. Zdobyte wykształcenie nie wpływa na nas w sposób doskonalący wewnętrznie, jeżeli sami 0 to nie zabiegamy, jeżeli nam na tym doskonaleniu siebie nie zależy, wreszcie jeżeli w społeczeństwie war­tości moralne człowieka, jego kultura osobista nie zys–kują właściwej aprobaty i nie cieszą się przywilejem szczególnych preferencji.

Powiązane wpisy