Eksponowanie pragnienia szczęścia

Wiemy natomiast, że jedną z cech charakterystycznych naszej epoki jest eksponowanie pragnienia szczęścia i to we wszystkich dziedzinach życia. Głębsza analiza zjawiska wykracza poza ramy książki. Zainteresowanie nim usprawiedliwia wyłącznie fakt, iż tendencja przenosi się również w sferę przygotowywania czło­wieka do samodzielnego życia, towarzyszy całemu jego rozwojowi, dorastaniu. Świadomość prawa człowieka do szczęścia jest pow­szechna, tkwi w nim głęboko. Głęboko także przeżywa­ny jest brak pozytywnej oceny własnej egzystencji. Nie wydaje się celowe wprowadzanie elementów oce­ny, przesądzania, czy to dobrze, czy źle, że poświęca tak wiele uwagi subiektywnym odczuciom. W okre­ślonej sytuacji bardziej przydatny może być inny spo­sób ujmowania zjawiska — na przykład próba pew­nego uporządkowania wyłaniających się w związku z nim problemów, wydobycie niedostatków i niekonsek­wencji, a także oczywistych nieporozumień. Jednym z nich w kontekście tematu jest sprowadzanie wartości przede wszystkim do dóbr (rzeczy) material­nych, wzrost nastawień na sukces osobisty. Jak wyni­ka z badań w wielu środowiskach, te dwa czynniki mają znaczenie priorytetowe. Wprawdzie włącza się w to także szczęście w życiu prywatnym, ale wymienio­ne wyżej wartości wysuwają się na czoło również w dziedzinach związanych z organizacją życia rodzinne­go, systemu wychowania dzieci, wyobrażeniami o szczę­ściu własnego potomstwa. Dla wychowawców, a rodziców w szczególności, nie może być obojętne, jakie systemy wartości funkcjonują w społeczeństwie, jakie wartości oni sami cenią naj­bardziej. Nie ukształtuje się w młodym pokoleniu po­żądanych postaw moralnych, jeżeli dorośli sami nie przywiązują wagi do zasad moralnych lub traktują je wybiórczo czy „elastycznie” (coś przyjmują, a coś w zależności od sytuacji odrzucają). Nie przygotowuje sią dobrze dziecka do samodzielnego życia, jeżeli wzo­ry postępowania rodziców będą sprzeczne z ich deklaracjami słownymi.

Powiązane wpisy